Bir İnsanın Anavatanı Çocukluğudur

Bir İnsanın Anavatanı Çocukluğudur

Bir gün seminere başlamadan önce kısa boylu güler yüzlü birisi geldi, Hocam elinizi öpmek istiyorum, dedi. Ben el öptürmekten pek hoşlanmadığım için, yanaktan öpüşelim, dedim, öpüştük. Aramızda şöyle bir konuşma yer aldı:

- Hayrola, neden elimi öpmek istedin?

- Hocam, üç yıl önce sizin bir seminerinizi katıldım. Hayatım değişti. O seminerden sonra daha mutlu bir ailem var ve size teşekkür etmek istiyorum; onun için elinizi öpmek istedim.

- Ne oldu, nasıl oldu?

- Üç yıl önce şirketimizin organize ettiği iki günlük bir seminerde bizimle beraberdiniz. O seminerin bitişine doğru dediniz ki, “Bir insanın anavatanı çocukluğudur. Çocukluğunu doya doya yaşayamamış bir insanın mutlu olması çok zordur. Bir annenin, bir babanın en önemli görevi, çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanaklar yaratmaktır.”

Bir süre sustu, bir şey hatırlamak ister gibi düşündü, sonra konuşmaya devam etti:

- Hatta daha da ilerisi için söylediniz; dediniz ki, “Bir ulusun en önemli görevi çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanaklar yaratmaktır.” Ben bir baba olarak sizi duyduğum zaman kendi kendime düşündüm: Ben bir baba olarak çocuğumun çocukluğunu doya doya yaşamasına fırsatlar yaratıyor muyum? Böyle bir sorunun o zamana kadar hiç aklıma gelmediğini fark ettim. Ben ne yapıyorum, diye düşündüm. Benim yaptığım sanırım birçok babanın yaptığının aynısıydı. Dokuz yaşındaki oğlum ben işten eve gelince beni görmemeye, benden kaçmaya çalışıyordu. Neden kaçmaya çalışıyordu, biliyor musunuz, Hocam?

- Hayır, neden?

- Çünkü onu görünce hemen şu soruyu soruyordum. “Oğlum bugün ödevini yaptın mı?” Tuhaf tuhaf bakıyor, gözünü kaçırıyor, daha da sıkıştırınca, hayır anlamına gelen, “cık” sesini çıkarıyordu. Kızıyordum, söyleniyordum, “Niye yapmıyorsun ödevini!” diyordum. Aramızda sürekli tartışmalar, sürtüşmeler oluşuyordu. Tabii bunun sonucunda bütün aile huzursuz oluyordu.

Burada biraz sustu, soluklandı. Sanki hatırlamak istemediği anılar vardı; onların üstesinden gelmeye çalışıyordu. Sonra konuşmaya devam etti:

- Ben sizin seminerinizden çıktıktan sonra düşünmeye başladım. “Ben ne biçim babayım,” diye kendime sordum. Seminer için geldiğim İstanbul’dan çalışma yerim olan Kayseri’ye gidinceye kadar düşündüm; otobüste bütün gece düşündüm ve sonra kendi kendime dedim ki, eşimle konuşayım, biz birlikte bir karar alalım. Diyelim ki bu çocuk isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama doya doya çocukluğunu yaşasın.

- Radikal bir karar!

- Evet, uçta bir karar, ama bu karar içime çok iyi geldi, Hocam. Gerginliğim, üzüntüm gitti, içim rahat etti. Ben eve gelince eşime dedim ki, hadi gel otur, konuşalım. Yemekten sonra oturduk konuştuk, çocuklar yattı biz konuşmaya devam ettik. Seminerde anlatılanları aktardım, böyle böyle böyle diye izah ettim ona ve en nihayet dedim ki, ya benim gönlümden ne geçiyor sana söyleyeyim. Bizim oğlumuz var ya bizim oğlumuz, o isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama çocukluğunu yaşasın! Şimdiye kadar onun çocukluğunu yaşamasıyla ile ilgili pek bir çaba göstermedik, bir bilinç göstermedik, oluruna bıraktık. Gel şimdi değiştirelim bunu.

- Eşiniz ne dedi?

- Hocam biliyor musun ne oldu?

- Ne oldu?

- Karım hayretle bana baktı ve dedi ki, “Bu ne biçim seminer be! Kim bu adam? Öyle şey mi olur; yok bizim ki çocukluğunu yaşayacakmış! Bizim çocuk çocukluğunu yaşarken öbürküler sınıflarını geçecek ilerleyecek! Öyle şey olmaz.”

- Anlıyorum; anne olarak çocuğunun geride kalmasını istemiyor, kaygılanıyor!

- Fakat hocam ben pes etmedim, bırakmadım, mücadeleye devam ettim. Her gün, her akşam gece yarılarına kadar karımla konuştum. Üç gecenin sonunda bana, peki ne halin varsa gör, dedi.

- Pes etti, yani. Peki, sen ne yaptın?

- İşte onu dediği günün sabahı eşofmanımı, ayakkabımı şöyle kapının yanına bıraktım işe gittim; işten dönünce oğlumun gözüne baktım ve dedim ki, oğlum bugün doya doya oynadın mı? Bana hayretle baktı ve “Hayır!” anlamına gelen “cıkk” dedi. O zaman, hadi gel beraber aşağıya ineceğiz, oynayacağız, dedim. Eşofmanımı giydim, ayakkabımı giydim, onunla beraber sokağa çıktık. Pencereden arkadaşları bakıyorlarmış, onlar da sokağa çıktılar; birlikte sokakta oyun oynadık. Akşam saat altıdan sekiz buçuğa kadar sokaktaydık. Eve gelince toz toprak içindeyiz, beraber banyoya girdik, duş yaptık. Havluyla kuruladım, çok mutluyduk ve o günden sonra işten dönünce her gün onunla oynamaya başladım. Her gün, her gün, her gün oynadım. Yedi gün sekiz gün sonraydı galiba, bir gün banyodan çıkarken onu kuruluyorum havluyla, kolumu tuttu, bana döndü ve dedi ki, baba ya, ben seni çok seviyorum. Hocam nefesim durdu, gözüm yaşardı, konuşamadım. Çünkü farkına vardım ki, şimdiye kadar sevdiğini hiç söylememişti. Düşündüm, şimdiye kadar hiç söylemediğinin farkında değildim; belki ömür boyu söylemeyecekti. “Ne büyük tehlike!” diye düşündüm. Ömür boyu onun bana bu cümleyi söylemediğinin farkında olmayacaktım.

- Demek farkına vardın, seni kutlarım. Senin farkına vardığın bu durum birçok anne ve babanın farkında olmadığı gizil, örtük ama önemli bir tehlike!

- İçimde bir şükür duygusu, havluyla çocuğumu kuruladım ve giydirdim ve artık her gün oyun oynamaya devam ettik. Zaman geçti, iki hafta sonra okul, öğretmen veli buluşması için okula davet etti. Daha önceki veli buluşmalarında öğretmen, “Sizin oğlunuz akıllı bir çocuk, ama ödevleri kargacık burgacık yazıyor, dikkat etmiyor. Sınıfta arkadaşlarını rahatsız ediyor, onları itiyor kakıyor, lütfen onunla konuşun. Ödevlerine ilgi gösterin, sınıfta arkadaşlarını rahatsız etmesin. Ödevlerini doğru dürüst yapsın,” demişti. O nedenle öğretmen buluşmasına gitmekten çekiniyordum. Bu davet gelince ben eşime dedim ki, hadi okuldaki buluşmaya beraber gidelim! Yok, dedi, sen tek başına gideceksin, ben gelmeyeceğim.

- Eşiniz gelmek istemedi!

- Hayır istemedi. Ya beraber gidelim, diye ısrar ettim hayır hayır sen yalnız gideceksin dedi. Ben yalnız gittim ve diğer veliler geldikçe sıra bende olduğu halde sıranın arkasına geçtim, sıranın arkasına geçtim ki başka kimse olmadan öğretmenle konuşayım, diye. Mahcup olacağımı düşünüyordum. Her şeyin daha kötüye gittiğini düşünüyordum. En nihayet bütün veliler öğretmenle konuşmalarını bitirip gittiler. Sıra bende! Öğretmenin karşısına geçtim, bana baktı gülümsedi, siz ne yaptınız bu çocuğa, dedi. Hiç cevap vermedim, önüme baktım. Lütfen söyleyin ne yaptınız bu çocuğa, dedi. “Çok mu kötü hocam?” diye sordum. Gülümsedi, hayır, kötü değil, dedi. “Artık sınıfta arkadaşlarını hiç rahatsız etmiyor, ödevleri iyileşti, tam istediğim öğrenci oldu. Ne yaptınız bu çocuğa siz?”

- Herhalde bir baba olarak çok mutlu oldunuz?

- Hocam biliyor musunuz öğretmenin karşısında ağlamaya başladım. İnanamıyordum kulağıma, içimden, vay evladım, biz sana ne yaptık şimdiye kadar, duygusu vardı. Eve geldim, karım yüzüme baktı, gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı. “O kadar mı kötü?” diye sordu. Ona da cevap veremedim Hocam, ona da cevap veremedim! Ağladım. Daha sonra anlattım. Hocam onun için sizin elinizi öpmek istedim, teşekkür ediyorum. Benim oğlumun ve onun küçüğü kızımın hayatını kurtardınız. Ailemin mutluluğu kurtuldu. Hakikaten bir insanın anavatanı çocukluğuymuş. Anavatanı mutlu olan bir çocuk çalışmasını, okulunu her şeyini bütün gücüyle yapar ve orada başarılı olurmuş.

“Gel seni yeniden kucaklayayım!” dedim. Kucaklaştık.

“Çocuklar Gülsün diye!” yaşayalım. Çünkü insanın anavatanı çocukluğudur. Çocuklar gülerek, oynayarak büyürse, sonunda büyükler güler. Büyükler mutlu olup gülümseyince tüm ülke, tüm insanlık güler. Çocukların gülmesine hizmet veren herkese selam olsun!

Doğan CÜCELOĞLU

2011′in Son Maçları

Küçük ve A takımlarımız 2011 yılını 30 Aralık Cuma günü Yakacık İTO Spor Salonu’nda oynayacakları maçlarla kapayacaklar.

Akşamın ilk maçında Küçükler sahneye çıkacaklar. 1907basket ile oynayacakları ligin 3. maçında rakibine karşı galibiyet elde etmek isteyen oyuncularımız bu önemli maç için tüm hazırlıklarını hafta içi yapacakları antrenmanlarla tamamlayacaklar. Bu maçta tüm Basketbol Gelişim ailesini takımımıza destek vermek için salona davet ediyoruz. Mücadele saat 18.30′da başlayacaktır.

Akşamın ikinci maçında ise A takımımız, Büyük Erkekler Ligi’nin 4. maçında İstanbul Marmara ile karşılaşacaktır. Özellikle oynadığı son maçta UPS’e karşı koyduğu mücadele ile alkış toplayan oyuncularımız, bu maçtan da galip ayrılarak iddiasını devam ettirmek istiyor. Bu büyük mücadelenin başlama saati 20.00.

İki maç için de tüm taraftarlarımızı, takımlarımıza destek vermek ve salonu 30 Aralık akşamı bir şenlik yerine çevirmek için maça bekliyoruz. Yeni yıla çifte galibiyetle girmek için oyuncularımıza şimdiden başarılar dileriz.

İyiki Doğdun

Junior takım oyuncularımızdan Emirhan Dik’in 23 Aralık Cuma günü doğum günüydü.

Emirhan’ın doğum gününü kutlar, bol basketli nice mutlu seneler geçirmesini dileriz.

Junior Heyecanı Başlıyor

Junior takımımızın Junior League’de oynayacağı rakipler belli oldu.

2011-2012 sezonunda değişen statü gereği, 3′er takımın yer aldığı Turuncu Asya gruplarında mücadele edecek olan Basketbol Gelişim 5.Grupta yer alacaktır.

Kuraya göre 5.Grupta;

1.Basketbol Gelişim SK

2.Üsküdar Basketbol SK

3.Bosch SK

yer alacaktır.

Önümüzdeki hafta içi belirlenecek fikstüre göre ilk maçlar 7 Ocak 2012 tarihinden itibaren başlayacaktır.

Statü gereği gruplarda oynanan maçlardan sonra takımların sıralamalarına göre daha sonra belirlenecek çapraz grulardan gelen takımlarla eleminasyon sistemi üzerinden maçlar oynanacaktır. Bu yüzden özellikle gruplarda oynayacağımız maçlar sıralamada üste çıkabilmek için çok önemli olacaktır.

Oyuncularımıza şimdiden başarılar diler, bol galibiyetli bir sezon dileriz.

Büyükler’den Anlamlı Galibiyet

Büyük takımımız dün Yakacık İ.T.O Spor Salonu’nda UPS ile karşılaştı.

Geçen sezon grup maçlarında Şemsettin BAŞ’ın mucizevi şekilde attığı son saniye üçlüğü ile kazanan Basketbol Gelişim bu sezon evsahibi olarak ağırladığı UPS’i zorlu mücadeleden sonra yine yenerek ligdeki iddiasını sürdürdü (73 – 66).

Maça; Bora, Korur, Mustafa, Burak ve Emre beşi ile başlayan Basketbol Gelişim, ilk dakikalarda skor bulmakta zorlanırken, ilk basketini 2. dakikada Mustafa ile yakaladı. Bu arada rakibine de fazla pozisyon imkanı tanımayan oyuncularımız ilk çeyreği 15 – 14 önde kapadı.

İkinci çeyreğe hızlı başlayan taraf UPS oldu.Kaptırılan kolay topların ardından yenen basit sayılarla fark bir ara 5 sayıya kadar çıksa da özellikle Bora’nın üçlükleriyle tekrar toparlanan Basketbol Gelişim devreye 35 – 37 geride girdi.

Üçüncü periyotta rakibin gençlerine karşı başa baş mücadele ortaya koyan Basketbol Gelişim periyodun sonuna doğru Emre’nin sayılarıyla  ayakta kaldı ve son çeyreğe 50 – 50 eşitlikle girildi.

Final periyodunda sahada adeta bir savaş vardı. Rakibine yaptığı alan savunmasıyla sahayı dar eden oyuncularımız, hızlı hücumlardan bulduğu sayılarla son dakikalara 6 sayılık farkla önde girdi. Bu sırada kontrollü oyunu elden bırakmayan Basketbol Gelişim sahadan da 73 – 66 galip ayrılarak ligdeki ikinci galibiyetlerini almış oldular.

Maçta; Emre 17, Kemal 3, Korur 10, Yiğit 2, Mustafa 12, Burak 2, Bora 12, Mert 13, Serhat 2 sayı kaydettiler.

İyiki Doğdun

Minik A takım oyuncularımızdan Yağmur DEDE’nin geçtiğimiz 16 Aralık cuma günüydü.

Yağmur’un doğum gününü kutlar, bol basketli nice mutlu seneler geçirmesini dileriz.

Kasım ayı 2011 Ayın Oyuncuları

Geçen sezondan itibaren uyguladığımız “Ayın Oyuncusu” ödüllerini bu sezon Kasım Ayı oyuncularını seçerek geçen haftasonu verdik.

Ayın Oyuncu’ları aşağıdaki şekilde belirtilmiştir.Seçilen oyuncularımıza tüm basketbol hayatları boyunca başarılar ve nice ödüller kazanmaları dileğiyle.

KASIM AYI 2011 AYIN OYUNCULARI

İlk Basket   Takımı : Avni Can Harut

Afacanlar Takımı : Fatih Ege Coşkun

Minik-B-   Takımı : Said Esen

Minik-A-   Takımı : Özkan Deniz Edincik

Gelişim      Takımı : Semih Güler

Junior        Takımı : Berke Şen

En Çok Gelişim Gösteren Oyuncu : Sude Ceren İnan

Küçüklerden İlk Galibiyet

Küçük Takım perşembe günü İdealtepe ile Yakacık İ.T.O Spor Salonu’nda karşılaştı.

Maça; Gökay, Mert, Görkem, Safa ve Korya beşi ile başlayan Basketbol Gelişim ilk çeyreği iyi savunma ve hızlı hücumlardan gelen kolay basketlerle 13-6 önde geçti.

İkinci çeyreğe; Batuhan, Erdem, Doğukan, Deniz ve Alper beşi ile devam eden Küçükler, tutuk bir oyun sergilemelerine rağmen özellikle periyot başında Erdem’in basketleriyle devreye 22-16 önde girdiler.

İkinci devrede de etkili bir oyun sergileyen oyuncularımız bir ara farkı 10 sayının üzerine kadar çıkardılar.

Ancak son çeyreğin özellikle ilk beş dakikasında rakibin tam saha baskılı savunmasına karşı çıkmakta zorlanan Basketbol Gelişim top kayıpları yaparak, bir ara farkın 4 sayıya kadar inmesine engel olamadılar.

Fakat bu dakikadan sonra Gökay’ın kaptığı toplarla etkili olan takımımız maçtan 48-39′luk galibiyetle ayrıldılar ve ligdeki ikinci maçında ilk galibiyetlerini almış oldular. Maçta göstermiş oldukları performanstan dolayı oyuncularımızı tebrik eder, bu maçta yaşanan basit hatalardan ders çıkararak bir dahaki sefere daha dikkatli olmalarını temenni ederiz.

Maçta; Görkem 6, Mert 8, Safa 6, Gökay 6, Erdem 4, Deniz 8, Koray 2, Alper 7, Batuhan 1 sayı kaydettiler.

Küçükler Maça Çıkıyor

Küçük Takım, bugün saat 20.00′de Yakacık İ.T.O Spor Salonu’nda İdealtepe ile ikinci lig maçına çıkıyor.

Tüm ailelerimizi ve taraftarlarımızı oyuncularımıza destek vermek için maça davet ediyoruz. Maçta bütün oyuncularımızdan güzel bir oyun ve galibiyet bekliyoruz.